jueves, 17 de septiembre de 2009

¿Chau Maradona, bienvenido Guardiola?

No somos ingenuos, y conociendo a la prensa española, es dable suponer que la información es más que interesada de los periódicos madrileños por esta tradición de meter presión al Barcelona, y más ahora que el Real Madrid necesita tanto de un título y entonces, poner nervioso al principal rival en esta lucha por la Liga y la Champions League, es algo positivo.
Por estas horas, ya ha rebotado en la Argentina una versión por la que en la AFA estarían interesados en la contratación del entrenador del Barcelona, Josep Guardiola, para suceder a quien esté a cargo del seleccionado argentino cuando finalice el Mundial 2010, o inclusive, si el equipo argentino no se clasifica para este torneo, algo increíble de suponer, pero que hoy se acerca a una posibilidad cierta.
Más allá de la veracidad de esta noticia, nos preguntamos si en un país con tanta soberbia futbolera como la Argentina, sería posible contratar a un entrenador extranjero, por más que éste goce de un enorme prestigio, como Guardiola (quien a su vez sigue al argentino que dirige la selección chilena, Marcelo Bielsa, a quien considera un ejemplo), o si todo está pensado desde el chiquitaje de tener sentado en el banco de suplentes a quien sabe llevar a la mayor estrella argentina (y en un futuro próximo, consagrado oficialmente como mejor jugador del mundo), Lionel Messi.
Ojalá nos equivoquemos, pero pensamos que la contratación de Guardiola por parte de la AFA es casi un imposible. No por estar ligado al Barcelona, porque cualquier entrenador consideraría de un gran antecedente personal dirigir al equipo argentino. En cambio, es hartamente improbable que Guardiola, acostumbrado a un orden institucional determinado, y a un istema dirigencial propio del Primer Mundo, vaya a aceptar lo que tampoco Carlos Bianchi quiere para sí como entrenador, y que es el motivo por el que nunca dirigió a la selección argentina, en uno de los mayores interrogantes del mundo futbolístico: ¿cómo Julio Grondona se pudo inclinar por alguien como Diego Maradona, hace escasos meses con problemas por todos conocidos, y sin experiencia en el cargo, y jamás haber contratado a Bianchi, cuatro veces campeón de América y tres veces, intercontinental?. No por nada, uno de los preferidos de Guardiola, Bielsa, con tanto suceso ahora en Chile, se fue dando un portazo a la AFA en 2004, tras ganbar brillantemente la medalla dorada olímpica (que Argentina no tenía en sus vitrinas) y dejando clasificado holgadamente al equipo para el Mundial 2006. Bielsa tampoco soportó incoherencias y deudas enormes que le quisieron pesificar.
¿Cómo leería Guardiola, en estos días, que el seleccionado argentino ya contó con 62 futbolistas convocados en estas eliminatorias, o que los dos ayudantes del técnico, Alejandro Mancuso y Miguel Lemme, están allí o por ser ex compañero de Maradona en el showbol o por ser funcionario del manager Carlos Bilardo en la provincia de Buenos Aires?, ¿cómo entendería el fabuloso Pep, que cambió el paradigma del fútbol internacional para establecer un ataque con tresdelanteros y dos asistentes, que el actual entrenador se encuentre internado en un spa, a días del partido con Perú en Buenos Aires, que definirá seguramente el pase al Mundial, y a una semana y monedas de un partido amistoso con Ghana, en el que podrían estar Bilardo y sus ayudantes? ¿Cómo comprendería Guardiola que el técnico se escape de una reunión con Grondona y de buenas a primeras se marche a Europa sin dar explicaciones luego de tantos sonados fracasos con el equipo nacional?
Son muchas las preguntas que uno se hace sobre cómo podría Guardiola aceptar un pfrecimiento como éste con semejantes actores y semejante desorden institucional. Y la respuesta, todo indica, caerá por su propio peso, sea verdad o no la información que circula.

domingo, 13 de septiembre de 2009

Maradona, de semidiós a simple mortal para los argentinos (Yahoo)

No necesitó muchos partidos Diego Maradona, como entrenador, para bajar del olimpo como semidiós de los argentinos a simple mortal, como director técnico de un seleccionado que a falta de dos partidos de los dieciocho de su grupo sudamericano, se encuentra en posición de tener que jugar una repesca ante el cuarto equipo del hexagonal final del grupo de Centro y Norteamérica, que hasta el momento es Costa Rica.

Maradona no logró encausar una eliminatoria que ya era complicada para Argentina cuando él asumió como entrenador en 2008 reemplazando a Alfio Basile, y de seis partidos que disputó el equipo bajo su conducción, perdió tres y apenas ganó dos ante Venezuela y Colombia como local. De las tres derrotas, una de ellas fue ante Bolivia en la altura de la ciudad de La Paz, por 6-1, mientras que las otras dos fueron en los últimos dos partidos del grupo, ante Brasil como local (1-3) y ante Paraguay (1-0).

La expectativa sobre Maradona como entrenador, entre los argentinos, estaba más cifrada en la motivación que podía generar en sus jugadores, debido a su gran historia como futbolista con la camiseta celeste y blanca, pero el preferido de los hinchas era sin dudas el exitoso entrenador de Boca Juniors y Vélez Sársfield, Carlos Bianchi, de no buenas relaciones con el presidente de la federación (AFA), y vicepresidente señor de la FIFA, Julio Grondona.

Grondona optó por elegir a Maradona, influido por su entorno, y allí comenzaron los problemas en aumento, que hicieron regresar al equipo argentino a situaciones que no atravesaba desde hacía años, hasta llegar a una situación en la que ya no depende de sí mismo para llegar al Mundial de Sudáfrica y hasta el momento debe disputar dos partidos extras para acceder a una plaza.

Maradona quiso como ayudante a uno de sus ex compañeros en el Mundial de México 1986, Oscar Ruggeri, enfrentado con la dirigencia de la AFA pero además, sorpresivamente, tampoco tenía buena relación con el propio “diez”. La AFA no aceptó esta designación y rápidamente comenzó a palparse que todo el arma que tenía el entrenador pasaba por la motivación de ponerse la camiseta argentina, pero los jugadores insisten en que no hay una línea táctica y muchos dicen que cuando desde dentro del campo le requieren alguna instrucción ante un tema puntual, la respuesta es sólo anímica.

Poco a poco, los malos resultados y ciertos manejos de Maradona fueron generando polémicas, discordias y un ambiente enrarecido en la selección. Por ejemplo, no gustó que además de uno de sus yernos, el delantero del Atlético Madrid Sergio Agüero, el otro, Fernando Molina, se hiciera cargo del área de prensa del ex crack, y también su actual cuñado apareciera formando parte de la delegación, o que el defensor Gabriel Heinze aumentara su peso específico en las decisiones finales.

Maradona llegó a utilizar sesenta y dos jugadores en los cuatro partidos, entre los convocados, lo que muestra el grado de errática de su política de convocatorias y no parece ofrecer una continuidad en cada puesto, lo que va generando una gran inseguridad entre los componentes del equipo.

Tampoco fue quedando claro el por qué de algunos jugadores no convocados pese a sus muy buenos (y regulares) rendimientos en sus equipos. El caso más fuerte es el del atacante Gonzalo Higuaín del Real Madrid, con una excepcional temporada como fue la pasada, y que aún habiendo renunciado a jugar para Francia, país donde nació, nunca tuvo la oportunidad de mostrarse y lo mismo ocurrió con el delantero del Lazio, Mauro Zárate. En cambio, Maradona alentó al veterano Ariel Ortega comentando que si completa algunos buenos partidos, regresará al equipo albiceleste, y ante Brasil y Paraguay fueron llamados Martín Palermo y Rolando Schiavi, de 34 y 36 años respectivamente.

Otro debate en torno del equipo tuvo relación con la convocatoria o no a jugadores de la propia Liga Argentina, sobre los que se desempeñan en el extranjero. Maradona armó una lista de jugadores del medio local, mezclados con los “europeos” pero no obtuvo buenos resultados y todo se fue desdibujando, hasta generar la idea de que pase lo que pase, el equipo no va a mejorar.

Ya ante Brasil y Paraguay, el margen de error de la selección argentina era mínimo y lo siguió siendo, porque más allá de las derrotas, se vio un equipo abatido, sin fuerzas ni convicción, jugando desesperadamente ante equipos mejor colocados y más sólidos.

Hoy, en el quinto puesto de la tabla en Sudamérica y a dos jornadas del final, Argentina no depende de sí misma para llegar al Mundial pero para eso, deberá haber muchos cambios por parte de la AFA, mientras la imagen de Maradona se deteriora día a día al comprobarse que sus conocimientos son escasos, que no por nada no cuenta con el título de técnico, y que tampoco sabe manejar a los muy buenos valores que posee el equipo en lo individual como Leo Messi, Carlos Tévez, el propio Agüero Juan Verón o Javier Mascherano, y no sólo eso, sino que generó un ambiente complicado entre los jugadores mientras insiste en que no piensa retirarse…

Sumado a esto, su discusión sin mucho sentido con su principal armador, Juan Román Riquelme, quien renunciara al equipo por desavenencias tácticas y enojos por ciertas críticas públicas de Maradona en los medios, influyó notablemente en el juego, cada vez más errático y lejos los volantes de los delanteros.

Y por si quedaba poco, tras el magro triunfo ante Colombia en Buenos Aires, Maradona comenzó a presionar para jugar como local en Rosario, argumentando que allí la gente “se hace sentir más” pero no fue así y acabó perdiendo sin atenuantes ante Brasil.

Por todo esto, que fue un proceso lento que duró un año, la gente comienza a ver en Maradona tal vez el mejor jugador de todos los tiempos, pero fuera de los campos, como apenas un hombre falible y de carne y hueso. Adiós al mito.

Maradona from demigod to a simple mortal for the Argentineans (Yahoo)

Diego Maradona did not need many matches as coach to descend from the Olympus as demigod of the Argentinean to a simple mortal, as coach of a team that failing two matches of the eighteen of their South American group is in a position to have to play two extra matches in front of the fourth team of the final hexagonal of the Center and North American group that up to now is Costa Rica.

Maradona did not get to put in good form an eliminatory that was already complicated for Argentina when he assumed as coach in 2008 substituting Alfio Basile and from six matches that the team played under his conduction he lost three and scarcely won two vs Venezuela and Colombia at home. From the three defeats, one of them was vs Bolivia in the height of the city of La Paz by 6-1, meanwhile the other two were in the last two matches of the group vs Brazil at home (1-3) and vs Paraguay (1-0).

The expectation as to Maradona as coach between the Argentineans was more directed in the motivation that could generate in his players, due to his great history as footballist with the vest light blue and white, but the preferred of the fans was without any doubt the successful coach of Boca Juniors and Velez Sarsfield, Carlos Bianchi, in not very good relations with the president of the federation (AFA) and vice-president, master of the FIFA, Julio Grondona.

Grondona opted for Maradona influenced by his surroundings and there the problems started to increase that made to return the Argentinean team to situations that were absent since many years ago, arriving to a situation in which it does not depend on themselves to arrive to the World Championship in South Africa and until now they must play two extra matches to come to a place.

Maradona wanted as an assistant one of his ex comrades in the World Championship in Mexico 1986, Oscar Ruggeri, confronted with the directives of the AFA but besides, surprisingly, neither had he good relationship with the “ten” himself. AFA did not accept that designation and quickly it was clear that all the army the coach had was just the motivation to wear the Argentinean vest, but the players insist that there is no a tactical line and many say that when from the inside of the field they require some instruction in front of some special matter, the reply is spiritual only.

Step by step, the bad scores and certain managements by Maradona generated polemics, disagreements and a uneasy environment in the team. For instance, they did not like that one of his sons-in-law, the forwarder of the Atletico Madrid, Sergio Aguero, the other, Fernando Molina, took charge of the area of press of the ex crack and also his present brother-in-law formed part of the delegation or that the defender Gabriel Heinze increased his specific weigh in the final decisions.

Maradona used sixty two players in the four matches, among the convoked, what shows the grade of erratic of his convoking policy and does not seem to offer continuity in each position, what generates a great uncertainty among the team.

Neither was clear the reason why some of the players with very good (and regular) renders in their teams were not convoked. The strongest case is that of the attacker Gonzalo Higuain of the Real Madrid, with an exceptional season as it was the last one, and that even he renounced to play for France, country where he was born, never had he the opportunity to show himself and the same happened with the forwarder of Lazio, Mauro Zarate. In change, Maradona encouraged the veteran Ariel Ortega commenting that if he completes some good matches, he will return to the teams light blue and white, and vs Brazil and Paraguay were called Martin Palermo and Rolando Schiavi, 34 and 36years of age, respectively.

Another debate regarding the team was related to the convoking or
not of players of the own Argentinean League, ovre those who are abroad. Maradona formed a list of players of the local media mixing with the “Europeans” but did not obtain good results and everything was fading until generating the idea that whatever happens the team will not improve.

Already vs Brazil and Paraguay, the margin of error of the Argentinean team was minimum and continued being so because besides the defeats, what was seen was a tired team, without forces nor conviction, playing despairingly vs teams better placed and more solid.

Today, in the fifth place of the South Amercan list and two appointments from the final, Argentina does not depend on itself to reach the World Championship but for that there would have to be many changes on behalf of the AFA, meanwhile Maradona’s image is day by day worse proving that his knowledge is scarce and it is clear why he does not count with the title of technician neither he knows to handle the very good values that he has in the team in the individual as Leo Messi, Carlos Tevez and Agüero, Juan Veron, or Javier Mascherano and not only this, but he generated a complicated air among the players meanwhile he insists that he will not retire…

Adding to all this, his discussion without any sense with his principal midfielder, Juan Roman Riquelme, who renounced to the team due to the tactical disagreements and anger due to some critics published by Maradona in the media, influenced remarkably in the game, each time more erratic and far the midfielders of the forwarders.

And if there is not enough, after the small triumph vs Colombia in Buenos Aires, Maradona started to press to play as local in Rosario, saying that there the people “are more feeling” but it was not so and ended losing absolutely vs Brazil

For all this, that was a slow process of one year, people start to see in Maradona perhaps the best player of all the times, but outside the fields he is just a fallible man. Good-bye to the myth.

jueves, 10 de septiembre de 2009

Crónica de una historia demasiado anunciada

Esta crónica fue escrita hace demasiado tiempo en este blog como para rasgarnos las vestiduras ahora. Que hablen los que nunca hablaron. Que lo digan ahora, aunque sea tarde. Que todos aquellos que vinieron disimulando tantas carencias, escribiendo, chupamedias del diez, que "se está jugando mal", o que "el equipo no encuentra el camino", o que "la selección anda sin brújula", ahora le pongan nombre y apellido a lo que desde este blog venimos diciendo desde el mismo momento en el que Diego Maradona asumiera como entrenador del seleccionado argentino: que no estaba, ni está en condiciones de hacerse cargo de un trabajo semejante. Ni por experiencia (que no la tuvo casi, en el puesto, porque aquello de 1995 en Racing Club y en Deportivo Mandiyú ni siquiera se puede tomar con mucha seriedad), ni por su capacidad de manejar grupos con un cierto equilibrio, y podríamos decir que tampoco por su salud mental. Aunque sea doloroso, no deja de ser público que Maradona no hace mucho tiempo estaba internado y en una delicada situación y habían pasado pocos meses y de aquel trago complicado, pasaba casi sin escalas a dirigir a la selección argentina y no parece ser una buena decisión por parte de esta AFA cada vez más imputable, y de su inefable presidente, Julio Grondona.
Era claro, en todas las encuestas de cualquier medio periodístico, que la gente se volcaba por Carlos Bianchi para ese lugar, y nos consta que Grondona por primera vez pensó en darle la oportunidad, pero allí aparecieron los lobbies, especialmente el de sus hijos, especialmente uno de ellos ligado afectivamente a los campeones del mundo de 1986 y a Carlos Bilardo, para torcer la decisión grondoniana y darle el cargo a Maradona, quien venía presionando en ese sentido y todo indica que para Grondona, fue la ocasión de darle el gusto y al mismo tiempo, quemar una etapa para que no haya reclamos futuros. Pero en esa decisión comenzaba una hecatombe anunciada, con todos los problemas derivados de un personaje que ya no es el del futbolista eximio, proque lo mejor que Maradona podía ofrecer en el fútbol ya lo había dado hasta 1997, cuando se retiró. Este Maradona de ahora, que se refiere en la conferencia de prensa a "los panqueques" por aquellos que lo critican, lo hace en función de estar acostumbradísimo a que casi la totalidad de la prensa nacional lo adula sin miramientos y le festeja cualquier frase de ocasión, cualquier exceso verbal, cualquier referencia a cualquier persona con la impunidad que da el haber sido el mejor jugador de todos los tiempos, lo cual no significa ser un Dios, sino, en verdad, apenas eso: ser un supercrack de un deporte masivo, que sólo es un talento más entre tantos que los seres humanos podemos tener, sólo que el suyo ha tenido una dimensión internacional.- Porque a Maradona se le ha perdonado todo y tiene cierta lógica: porque ha sido el gran protagonista de las últimas grandes alegrías populares, pero luego se ha equivocado mucho, si bien alimentado por ocupar un cargo que no fue decidido por él sino por los que lo contrataron y que ahora ven, con gran prepcupación, el monstruo que ellos inventaron, como antes procrearon a las barras bravas, los aperturas y clausuras, y una larga lista de desaciertos.
Y los grandes "progres" de la prensa argentina, aquellos que siguen a ídolos de barro, sean supercracks o supuestos formadores de opinión cuya palabra es santificada al punto de no poder armar un pensamiento propio que sea mínimamente crítico, seguirán hablando de "los errores de Diego" o que "se juega mal" cuando por mucho menos, derrumbarían a otro entrenador, como hicieron con Basile hace un año.
¿Se irá Maradona? todo indica que no. Si es por él mismo y la conferencia de prensa post-partido en Asunción, su idea es seguir y es lógico, atado como está esto a su proyecto de vida y acostumbrado como está a que una larga fila de chupamedias siga aceptando sus designios mientras le llevan el bolso, le compran algo en el kiosquito de enfrente o le cuentan bobadas al oído o le festejan sus chistes, en nombre de "la posta" o el autógrafo del diez.
Tampoco parece que grondona y la dirigencia de la AFA quieran pagar el costo político, ya no tan alto a esta altura, de echarlo. Sería lo lógico en un país normal, mas no en la Argentina. Lo lógico sería contratar a un técnico (o al propio Carlos Bilardo, que ya está ahí y no queda mucho tiempo en esta etapa) para ordenar un poco el equipo, convocar a lo que realmente haya que convocar y no a este esperpento, tratar de elevar la autoestima de los jugadores y hacerles entender que el Mundial no está tan lejos porque de ganarle a Perú en octubre, sería casi imposible no quedar al menos quintos, y una repesca sería ante Honduras o Costa Rica, a los que normalmente Argentina les podría ganar.
El tema, aunque parezca loco, no es el Mundial. El tema es el fútbol argentino, en general. Cómo se puede llegar a caer tan bajo con semejantes jugadores, pretendidos en todo el mundo. Qué sistema de juego se implementa, y por qué hoy un entrenador argentino recién da la formación del equipo luego de que la de un técnico rival como...el de Venezuela, a la que en 1975 Argentina venció 11-0 por la Copa América con la selección de la provincia de santa Fe. ¿Qué pasó en este tiempo? ¿A qué jugamos? ¿Dónde están nuestros números 10, los dos laterales, los 5 que no necesitaban de su doble, los wines? ¿Qué le hicieron a nuestro fútbol los resultadistas? ahí está la clave. Dime qué dirigentes tienes y te diré cómo te irá. Lo ve´níamos diciendo y lo volvemos a decir. No teníamos prisa. Los que tienen que hablar ahora son otros, no nosotros.

martes, 8 de septiembre de 2009

Larmende tavshed i Maradona-land (Tipsbladet)

Det fodboldgale Argentina er rystet i sin grundvold. Deres egen fodboldgud er ved at miste sin status, for selv om Argentina stadig selv kan afgøre sin VMskæbne, lever spillet på banen slet ikke op til Maradonas og tilhængernes ambitioner. Analyse af den argentinske fuser i braget mod brasserne.

Aldrig havde de tusindvis af argentinske fans, der fyldte den nyvalgte nationalarena i provinsen Rosario, forestillet sig et sådan mareridt.
For hvis der er noget, det argentinske fodboldfolk ikke tåler, så er det at tabe til ærkerivalerne fra Brasilien.
Og så endda på eget territorium i en kamp af allerstørste betydning.
Med bare tre kampe igen af den sydamerikanske VM kvalifikation er vejen til Sydafrika næste sommer langt mere kompliceret, end man er vant til eller bryder sig om i det fanatiske Maradona-land.
Situationens alarmerende alvor må have været årsagen til den larmende tavshed lige efter slutfløjtet blandt de 42.000 ellers så festklædte fans, der havde pyntet denne så frygtindgydende hjemmearena ( på grund af den infernalske larm, der kan skabes) i lyseblåt og hvidt med hilsener en masse til Maradona, Messi og co.
Inden opgøret summede det af spændt forventning blandt hjemmefansene, hvor ingen af de adspurgte fans kunne forestille sig en udesejr.
Et par timer senere jublede en mindre skare af 1000 brasilianere på lægterne, mens deres helte fyldte banens midte med sejrsdans, sang og veltilfredse miner efter en fuld fortjent derby-sejr og VM-billetter som flødeskum.
Årsagen til den komfortable brasilianske 3-1 sejr kan tilskrives to hovedfaktorer.
Først og fremmest viste de brasilianske spillere overlegenhed i fysisk styrke. Og for det andet udførte det brasilianske kollektiv et taktisk arbejde til topkarakter.
Systemet er designet og indøvet af landstræner Dunga, der foretrækker en afventende solid defensiv, hvorfra kontrachancerne udløber med Kaká som strateg, Robinho som individualist og med Luis Fabiano som skarpskytte. En til tider kritiseret formel hjemme i Brasilien, der er vant til såkaldt sambabold, men en formel, som både Uruguay ( 0-4) og Chile ( 0-3) også har mærket effekten af på eget skind på hjemmebane.
En formel - med andre ord - som virker.
MERE END BLOT EN KAMP
Argentina versus Brasilien har aldrig nogensinde været blot endnu en kamp i rækken. Særlig siden Brasiliens første VM-titel i Sverige 1958, da Pelé dukkede op, er naboslagene steget i intensitet. Verdensnavne fra begge nationer og forskellige stilarter - samba kontra orden - har altid budt på konfrontationer, der er rige på forventninger og oplevelser.
En voksende mediedækning siden 1990' erne - med daglige fodboldaviser som Lance i Brasilien og Olé i Argentina som hovedaktører - har kridtet linjerne ekstra op både før, under og efter derbyet, ofte med absurde beskyldninger og fornærmelser, og ikke mindst med den evige rivalisering mellem Pelé og Maradona som liflig garnering. Disse to af fodboldhistoriens største genier kan gå fra at omfavne hinanden det ene øjeblik til at fornedre hinandens livsstil og gerninger i det næste, som var de dødsfjender.
Spiller for spiller byder Argentina som Brasilien på verdens bedste aktører, hvilket klubhold og millionkontrakternes værdi bevidner. Med navne som Julio César, Lucio, Dani Alves, Kaká, Robinho, Luis Fabiano, Mascherano, Tévez, Agüero og Messi hæver den samlede værdi på grønsværen sig til et astronomisk beløb. Tilmed krydres opgørene af følelsesladet stolthed til fædreland og landsholdstrøjen, ligesom historiske triumfer og statistik bogføres nøje. Brasilien dominerer med 5 VM-titler mod 2 til Argentina, mens de sydlige naboer ynder at tælle deres to OL-triumfer ( ingen til Brasilien), de mange U20 guldmedaljer og et forspring i antallet af Copa América-titler.
Denne gang -til lørdags sene aftenopgør klokken 21.30 lokal tid -havde brasilianerne de bedste kort på hånden før derby-klassikeren. Alt presset lå på Argentina, mens Brasilien ankom med ro og vished om, at de førte VM-puljen. Dungas drenge vidste også, at de kunne spille på modstandernes desperate behov for tre point og på tvivlen omkring Diego Maradonas trænerrolle, hvis manglende rutine fra bare to korte og mislykkede cheftræner-perioder for lang tid siden er begyndt at sprede usikkerhed.
UKARAKTERISTISK SYSTEM
Maradonas personlige psykologiske problemer fra en nær fortid gør ikke billedet mere stabilt eller tillidsvækkende.
I hvert fald har den argentinske landsholdstræner endnu ikke fundet en bæredygtig taktik til sin stjernespækkede trup. Særlig midtbanen i et atypisk argentinsk 4-4-2 system -uden en offensiv kreatør siden Riquelmes landsholdsstop og med to deciderede kantspillere - synes at have for stor afstand til angriberne, hvor de fysiske mangler i statur hos både Tévez, Agüero og Messi virker problematisk trods angribernes tekniske overskud.
Den hidtidigt anvendte taktik har fungeret positivt i testkampe mod europæiske modstandere som Frankrig og Rusland, men i VM-kvalifikationen er historien en hel anden, da de sydamerikanske modstandere ofte spiller afventende med flere folk på egen bane og med flere pauser i spillerytmen.
Maradonas foretrukne offensive kanter; Jonás Guitérrez ( afløst af Jésus Dátolo mod Brasilien) og Maxi Rodriguez, har begge deres styrke i det konstante presspil og en hurtig, dynamisk boldomgang ( oplært fra deres europæiske klubhold), mens de mangler kreativitet, når Argentina har et massivt overtag i boldbesiddelse.
Samtidig ligger de to centrale midtbanefolk, Javier Mascherano og Juan Sebastian Verón ( eller Fernando Gago) for langt fra angriberne og bliver ikke farlige i spillet nær modstandernes straffesparksfelt.
En anden ingrediens op til lørdagens dyst var skiftet af nationalarena fra Buenos Aires til provinsen Rosario. Maradona selv var meget aktiv i kampen for at flytte spillestedet fra det historiske " El Monumental," hvor River Plate klubben huserer og VM-finalen afvikledes i 1978.
Først klagede landstræneren over grønsværen i Buenos Aires, og ideen med at flytte til Rosario Central hjemmebanen ( hvor Argentina og Brasilien spillede 0-0 under VM i 1978) var også at få tilhængerne tættere på spillerne og dermed skabe en bedre atmosfære. Kritikken af " El Monumental" faldt ikke i god jord hos River Plate-ledelsen, men Diego fik sin vilje.
Tvivlen og den manglende succes i VM-kvalifikation genererer naturligt nok polemik omkring landsholdet i hjemlandet. Er Maradona trods Gude-status den rette mand? Og er Messi virkelig så god eller motiveret på samme niveau, som han viser uge efter uge i Barcelona? I forhold til Messi virker det som om, at kritikerne ikke fokuserer nok på baggrunden for stjernens succes i Barcelona, hvor han er assisteret af to deciderede angribere og har kreative, offensive midtbanefolk lige bag sig i form af i Xavi og Iniesta på den centrale midtbane. Det er aldrig lykkes at skabe de samme forhold for Messi på landsholdet, hvor der tages for mange forbehold, og hvor Messi skal skabe for meget på egen hånd.
TAKTISKE FEJL
På den efterfølgende pressekonference mødte en storsmilende Dunga op i et overfyldt lokale fyldt af triste argentinske journalistminer.
Den brasilianske landstræner forklarede, at han inden kampen havde sagt til sine spillere, at de vigtigste element i forhold til at vinde opgøret var at forblive 11 mand på banen i hele opgøret og at spille koncentreret i 90 minutter.
" Lykkedes begge ting, ville vi vinde, sagde jeg. Og sådan blev det." Diego Maradona virkede på samme pressekonference fattet, men mundvigene hang nedad og øjnene flakkede. Det var langt fra den selvsikre Maradona, man har set i så mange andre sammenhænge: " At tabe til Brasilien er altid forfærdeligt.
Men vi giver ikke op. Jeg stoler på, at mine spillere kan klare opgaven i de sidste tre opgør," lød det blandt andet, inden få journalister fik lejlighed til at stille uddybende spørgsmål, som blot forstærkede indtrykket af, at Maradona satser på at slå på de mentale dyder, måske for bedre at skjule de taktiske fejl hos én, sig selv, som pt. ikke ser ud til at have været i stand til at løfte ansvaret for en flok af stjerner.
"Jeg tager ansvaret. Ansvaret er mit, men jeg arbejder som en gal for at få de rigtige resultater hjem.
Jeg bliver ikke lagt ned af denne situation," forsikrede Maradona.
Om det bliver VM eller ej for Argentina står selv sagt uklart. Men uanset hvad bliver det med Maradona de næste tre kampe ( Paraguay ude onsdag, siden Peru hjemme, og som altid - Uruguay ude). Alle spekulationer om en fyring kan godt glemmes, for i fodboldforbundet vurderes det, at det er for sent at skifte hest.
Således fik Argentina tilføjet sit kun andet hjemmebanenederlag nogensinde i en VM-kvalifikationsturnering.
Det andet nederlag kom pudsigt nok også en 5. september, nemlig i 1993, da Colombia med Valderrama som styrmand hentede en ydmygende 5-0 sejr. Argentina kom dog med til det efterfølgende VM i USA. Det var det VM, hvor Maradona blev testet positiv i en dopingtest og Argentina røg ud tidligt, kun for at se Dungas Brasilien ende som verdensmestre. +.
Billedtekst: Diego Maradona er ved at miste status, og Argentina risikerer at gå glip af VM i Sydafrika. Foto: ScanpixBrasiliens Lucio forsøger sig i kampen mod Argentina. Brasilien vandt 3-1 og tilføjede Argentina det blot andet nederlag på hjemmebane i en VM-kvalifikationskamp. Det første faldt sjovt nok også den 5. septemer -nærmere betegnet i 1993, da Colombia vandt 5-0.

domingo, 6 de septiembre de 2009

Brasil desnuda la realidad de la selección argentina (Yahoo)

Ni el más pesimista de los hinchas argentinos hubiera imaginado un escenario semejante: su rival más importante en el mundo del fútbol, la poderosa selección de Brasil, desnudó las fallas tácticas y la diferencia de estatura entre los dos equipos, y la venció con claridad por 1-3 ante 42 mil personas que llegaron con mucho fervor y se fueron en silencio, preocupadas por el futuro cada vez más complicado con miras al Mundial de Sudáfrica.

Apenas un año después de haber empatado 0-0 en Brasil por las mismas eliminatorias al Mundial, todo parece haber cambiado mucho por parte de los dos equipos. La selección argentina cambió de entrenador por los malos resultados y cierta indiferencia que se le endilgaba a muchos jugadores, que parecían más dedicados a su vida en Europa, y de Alfio Basile pasó a Diego Maradona, que trató de contagiar un entusiasmo propio de su carácter, aunque nunca encontró un sistema válido para aprovechar tantas estrellas.

Maradona, asesorado por Carlos Bilardo, director nacional de selecciones de la federación argentina (AFA), y casi sin experiencia como entrenador, prefirió utilizar un sistema de 4-4-2, con los cuatro volantes muy lejos de sus habituales dos delanteros, Lionel Messi y Carlos Tévez, a veces reemplazado por Sergio Agüero. La distancia entre la línea de volantes (dos carrileros y dos centrales) fue uno de los principales problemas a los que debió enfrentarse el equipo.

Por el lado de Brasil, al contrario, su entrenador Dunga, cuestionado por bajos rendimientos de algunos de sus jugadores y de plantear los partidos con demasiadas precauciones, fue encontrando no sólo un sistema adecuado con un 4-3-1-2, con Kaká como eje del ataque, y la dupla Robinho-Luis Fabiano, sino que se fue asentando en la parte defensiva, con un gran arquero como Julio César, dos centrales como Lucio y Juan (ante Argentina reemplazado por Luisao), dos laterales potentes y ofensivos, y un volante como Felipe Melo, que le dio equilibrio al equipo.

Ayudado por algunos buenos resultados, como haberle ganado sorpresivamente la final de la Copa América a Argentina en Venezuela en 2007 por 3-0, y por vencer en la Copa Confederaciones de Sudáfrica en 2009 y un mejoramiento en las eliminatorias, el equipo brasileño llegaba al partido frente a Argentina con mucha tranquilidad como para manejar los tiempos del partido.

Argentina, en cambio, parecía que se jugaba gran parte de la clasificación directa para el Mundial 2010 en este partido y tanto fue así que en los tres meses previos, Maradona insistió mucho en la necesidad de un cambo del estadio en el que tradicionalmente Argentina juega como local (River Plate, en Buenos Aires) por Rosario, justificándolo por la cercanía de las tribunas al campo

Todo esto pudo apreciarse en los noventa minutos de juego. El equipo argentino salió a presionar con todas sus fuerzas a Brasil, pero su férrea defensa impidió que Messi o Tévez se acercaran al arco de Julio César, y bastó un centro aéreo para que Luisao, con su gran estatura, marcara el primer gol aprovechando que en el equipo argentino, uno de los dos marcadores centrales, Sebastián Domínguez, recién debutaba en un partido demasiado trascendente como para innovar, reemplazando al lesionado Martín Demichelis.

Desde ese momento, el partido entró en una lógica hasta el final: Brasil reafirmó su seguridad en el fondo y en cada contraataque pudo marcar, siempre manejado por Kaká y con una gran respuesta de su goleador Luis Fabiano, que no sólo concretó dos goles de excelente factura, sino que perdió un tercero, mientras que Argentina, cada vez más nerviosa, fue perdiéndose en su falta de esquema, que derivó en que Messi, Tévez y en alguna medida Verón o Jesús Dátolo, por el lateral izquierdo, hicieran individualmente lo que pudieran para descontar. Tampoco esta vez Javier Mascherano pudo con Kaká, y fracasaron los dos defensores laterales, Zanetti y Heinze.

Cuando ya promediando el segundo tiempo, Dátolo pudo marcar el 1-2 con un remate desde muy lejos (única forma de vencer a Julio César), enseguida Luis Fabiano, en otro magistral contragolpe, colocó el 3-1 que dejó el resultado en su justa medida de acuerdo a la diferencia que existe hoy entre ambos equipos.

El equipo argentino debe estar agradecido a los resultados de los otros partidos de las eliminatorias sudamericanas, porque logró mantener, pese a todo, los dos puntos de ventaja sobre Ecuador, aunque ahora también acechan Colombia y Venezuela en la misma distancia, y las posibilidades de ir al Mundial no parecen claras a sólo tres jornadas del final y a mediados de semana deberá visitar a Paraguay.

Pero más allá de los resultados, Maradona deberá corregir, en lo posible y en el escaso tiempo que le queda, el hecho de que el equipo no tiene llegada porque los delanteros necesitan mayor compañía de los volantes, y debe tener una mayor coordinación entre sus defensores centrales, porque sería increíble que con semejantes estrellas, peligre su clasificación y que luego de cuarenta años, un equipo argentino no participe en un Mundial.

Brasil, en cambio, ya está clasificado, y lejos parecen aquellos tiempos en los que Dunga era criticado por la prensa y la afición de su país.

Brazil undresses the reality of the Argentinean team (Yahoo)

Not the most pessimist of the Argentinean fans would imagine such a scenery; its most important rival in the football’s World, the powerful team of Brazil, undresses the tactical failures and the difference in stature between both teams, and the triumph was clear by 1-3 in front of 42 thousand persons that came very excited and went away in silence, worried for the future each time more complicated looking towards the World Championship in South Africa.

Scarcely one year after having tied 0-0 in Brazil for the same eliminatory for the World Championship, everything seems to have changed a lot on both sides. The Argentinean team changed the coach due to bad results and a certain indifference of many players who seemed more dedicated to their life in Europe and from Alfio Brazil passed to Diego Maradona who tries to transmit the enthusiasm of his own character, though he never found a valid system to avail of so many stars.

Maradona, advised by Carlos Bilardo, National director of teams of the Argentinean federation (AFA) and almost without experience as coach, preferred to use the system 4-4-2, with the four midfielders very far to his habitual two forwarders, Lionel Messi and Carlos Tévez, sometimes substituted by Sergio Agüero. The distance between the line of midfielders (two laterals and two centrals) was one of the principal problems to what the team should have to confront..

On Brazilian side, to the contrary, their coach Dunga, questioned for low render of some of his players and for his cautious scheme, found not only an adequate system with a 4-3-1-2, with Kaka as axis of the attack, and the duple Robinho-Luis Fabiano, but he was affirming on the defensive part, with a great goalkeeper as Julio Cesar, two centrals as Lucio and Juan (vs Argentina substituted by Luisao) two potent and offensive laterals and a midfielder as Felipe Melo, who put balance to the team.

Helped by some good results, as having surprisingly won the final of the América Cup a Argentina in Venezuela in 2007 by 3-0, and winning in the Confederations Cup in South Africa in 2009 and an improvement in the eliminatory, the Brazilian team arrived to the match vs Argentina with calm as to handle the times of the match.

Argentina, in change, seemed to be playing a great part of the direct classification for the World Championship 2010 in this match and it was so that in the previous three months, Maradona insisted much in the need to change the Stadium in which Argentina plays traditionally as local (River Plate, in Buenos Aires) by Rosario, justifying it for the nearness of the boxes to the field.

All this could be appreciated in the ninety minutes of the game. The Argentinean team came out to make pressure with all their force Brazil, but their ferrous defense impeded Messi or Tevez to come near the goal of Julio Cesar and was sufficient one air center for Luisao, with his big stature to mark the first goal availing himself that in the Argentinean team, one the two central defenders, Sebastián Domínguez, was in his debut in a match too transcendent as to innovate, substituting the injured Martín Demichelis.
Since that moment, the match entered in a logic up to the final: Brazil reaffirmed their assurance in the back and in every counterattack could mark, always managed by Kaka and with a great response of their goaler Luis Fabiano, who not only concreted two excellent goals but lost a third. Meanwhile Argentina every time was more nervous, losing in the lack of scheme, what resulted that Messi, Tevez and in some measure Veron or Jesus Datolo, on the left lateral individually made what they could to discount. Neither this time, Javier Mascherano could measure himself with Kaká, and the two lateral defenders, Zanetti y Heinze failed.

When in the mid of the second period, Dátolo could mark the 1-2 by a shot from very far (the only way to win over Julio Cesar), immediately Luis Fabiano, in another masterly counterattack, located the 3-1 leaving the result in its just measure according to the difference existing today between both teams.

The Argentinean team should be grateful to the results of the other matches of the South Africa eliminatory, because they could maintain, in spite of everything, the two point of advantage over Equator, though now Colombia and Venezuela also threat in the same distance, and the possibility to go to the World Championship do not seem clear only three rounds from the final and mid of the weak they should visit Paraguay.

But resides the results, Maradona must correct in the scarce time that is left, the fact that the team has no goal chances because the forwarders need more company of the midfielders and must have more coordination among the central defenders because it would be incredible that with such stars, the classification is in danger and that after forty years, an Argentinean team might not take part in a World Championship.

Brazil, in change, is already classified, and those times when Dunga was criticized by the press and the fans of the county seems remote.